شاید الآن مناسبتی نداشته باشه ولی شعر بسیار قشنگی هست در باب كربلا ؛ تقدیم به شما :

شعله به عالم زده سوگ تو ای سر جدا
شور بپا می کند خون تو در نینوا
ماه جهان را کِشد ظلم به مسلخ کنون
قلب مرا می کند درد از این ماجرا
عشق فراموش شد حرمت قرآن شکست
بار دگر می برد بر سر(( نی)) آیه را
شرم به روی شما – شرم گریبان درید
مرگ به نیرنگتان کوفه ندارد وفا
رنگ زمین سرخ شد ، میکده آتش گرفت
سوخت زمین با زمان سوخت جهان پا به پا
عرش بنالد غمین ، مویه کند آسمان
خم شده پشت زمین از غم مولای ما
منتظرم ای خدا اذن دهی یا حسین
از غل تن خسته شد بنده ی حُرّ شما
عاشق شوریده ام عشق امام حسین
بار دگر می کشد دست مرا کربلا

شاعر:م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی ) 24/9/88
 

چو تكوین جهان را ساز كردند
نخست از نور او آغاز كردند
محمد (ص) مصطفای آفرینش
محمد (ص) نور چشم اهل بینش
شب اسرا چو در عرش خدا گشت
فكان قاب قوسینش سزا گشت
محمد(ص) شافع روز پسین است
محمد(ص) رحمة للعالمین است
محمد(ص) فاتح بدر و حنین است
محمد (ص) مرشد راه حسین است
محمد (ص) هم بشیر و هم نذیر است
محمد(ص) در دو عالم بی نظیر است
محمد(ص) محرم اسرار عشق است
محمد (ص) مطلع انوار عشق است
محمد (ص) صاحب دختی چو زهراست
محمد (ص) زینت ام ابیـهاسـت
محمد (ص) معجزه خلق الهی است
كه بی نورش سیاهی در سیاهی است
چو دریای وجودش بی كران است
در اوصافش سخن بس ناتوان است

  ولادت امام موسی كاظم (ع) مبارك باد

اى لعبت نسرین بدن لاله بنا گوش

واى ماه شكرخند، شكر ریز، شكرنوش

گر نیست تو را خاك ره، اى سرو قبا پوش

بارى است گران بودن این سر به سر دوش

اى در خم چوگان تو سرها همه چون گو

صد طعنه زاغیار تو اى دوست شنیدم

صد گونه ستم از تو در ایام كشیدم

امید خلاص از تو من رار بریدم

آن دم كه مقید به دو گیسوى تو دیدم

صد دل به یكى حلقه و صد جان به یكى مو

تا كار من افتاد به روى چو مه یار

چون چشم خود از درد مرا ساخته بیمار

گاهى به زمین رخ نهم و گاه به دیوار

با این همه غم او ز پى قتل من زار

گه تیر مژه آرد و گه خنجر ابرو

تا دیده‏ام اى سر و تو را سیب زنخدان

آسیب غمش كرده مرا سر به گریبان

زان پیش كه از حسرت آن سیب دهم جان

رحمى كن و ده كام من از لیموى پستان

اى رنگ من از حسرت تو زرد چو لیمو

ابروى تو یا تیغ كج اندر كف ماه است

گیسوى تو یا از من دلسوخته آه است

موى تو به رخ یا به گل افشانده گیاه است

در كنج لبت ترك من این خال سیاه است

یا جا به لب آب بقا ساخته هندو

اى برده به زلف سیه خو دل عالم

عالم شده آشفته از آن طره پر خم

خم قامت من همچو كمان ساختى از غم

غم نیست مرا گر شوى اى ترك تو همدم

همدم نه سزاوار بود جز تو پرى رو

بازآى كه گلزار زگل گشته معطر

بلبل چو یكى واعظ بنشسته به منبر

گه حمد خدا گوید و گه نعت پیمبر

گه مدح امام دو سرا موسى جعفر

دخترم بر تو مگر غیر از خرابه جا نبود

گوشه ویرانه جای بلبل زهرا نبود

جان بابا خوب شد بر ما یتیمان سر زدی

هیچ‌کس در گوشه ویران به یاد ما نبود

دخترم روزی که من در خیمه بوسیدم تو را

ابر سیلی روی خورشید رخت پیدا نبود

جان بابا، هر کجا نام تو را بردم به لب

پاسخم جز کعب نی ،جز سیلی اعدا نبود

دخترم وقتی که دشمن زد تو را زینب چه گفت

عمه آیا در کنارت بود بابا ،یا نبود

جان بابا، هم مرا ،هم عمه ام را می‌زدند

ذره‌ای رحم و مروت در دل آنها نبود

دخترم وقتی عدو می‌زد تو را برگو مگر

حضرت سجاد زین‌العابدین آنجا نبود

جان بابا بود، اما دستهایش بسته بود

کس به جز زنجیر خونین، یار آن مولا نبود

دخترم آن شب که در صحرا فتادی از نفس

مادرم زهرا (س) مگر با تو در آن صحرا نبود

جان بابا من دویدم زجر هم می‌زد مرا

آن ستمگر شرمش از پیغمبر و زهرا نبود

دخترم من از فراز نی نگاهم با تو بود

تو چرا چشمت به نوک نیزه اعدا نبود

جان بابا ابر سیلی دیده‌ام را بسته بود

ورنه از تو لحظه‌ای غافل دلم بابا نبود

دخترم شورها بر شعر میثم داده‌ایم

ورنه در آوای او فریاد عاشورا نبود

جان بابا دست آن افتاده را خواهم گرفت

ز آن که او جز ذاکر و مرثیه خوان ما نبود

وقتی كه تیر كین به گلوی تو جا گرفت
خون تو را به عرش فشاندم، خدا گرفت

گردید دفن، پیكر پاكت به دست من
پیش از همه تو را بغل كربلا گرفت

می‌خواستم چو لاله‌ كنم هدیه‌ات به دوست
دشمن ز من به تیر سه شعبه تو را گرفت

از بس مصیبت تو عظیم است، بهر تو
باید تمام سال، دمادم عزا گرفت

تیر آمد و زحلق تو بر قلب من نشست
از آن گذشت و جا به دل مصطفی گرفت

نفرین به حرمله كه به تیر سه شعبه‌ای
دار و ندار و هستی ما را ز ما گرفت

عمه برای من طلبید از خدای، صبر
مادر به خیمه بهر تو دست دعا گرفت

بیهوده بهر كشتن من صف كشیده‌اند
با كشتن تو «حرمله» جان مرا گرفت

مادر نداشت آب به جز اشك چشم خویش
قاتل تو را زشیر، به تیر جفا گرفت

«میثم» به قبر كوچك اصغر نظاره كن
سرباز آخرم به دل خاك، جا گرفت