به پای تو می گریم
با اندوهی،والاتر از غمگزایی عشق
و دیرینگی غم
برای تو با دیده ی محرومان می گریم
با چشمان یتیم ندیدنت
گریه ام ، شعر شبانه ی عشق توست….

در تاریخ 1388/06/18 و در ساعت 04:41 نظر دهید ()

خلیفه نیستی
سلطان هم
فقط امام اول مظلومانی
و جای پنج سال
می‌شد كه پنجاه سال حاكم باشی
می‌شد كه شامات را
چون دندانی كند و پراكند
كه سهم بچه‌های ابوسفیان باشد
و در امارت كوفه
كاری هم به «ابن‌ملجم» و «قطام» داد.

می‌شد هر سال
به هند و پارس
به چین و ماچین دعوت شد
سلطان روم
به افتخار حضورت برپا كند
چیزی شبیه همین ضیافت‌های شام
در تالارهای آینه و مرمر
و پشت درهای بسته
می‌شد حسین و حسن را با خود همراه كرد
یكی مشاور اعظم
یكی وزیر خزانه‌داری كل
می‌شد كاری كرد
كه جعده هم مشاورت امور بانوان را عهده‌دار باشد
یا كاره‌ای كه زهر نریزد

یا نه
حكومت ایران هم می‌شد كه سهم حسن باشد
حكومت عراق، سهم حسین
حتی عقیل را می‌شد سه چهار سالی
با حقوق ارزی آن روز
به اندلس فرستاد
می‌شد محمد حنفیه
سفیر سازمان ملل باشد
مانند این پسرخاله‌ها
كه تا هنوز و تا همیشه سفیرند!

می‌شد كنار رود فرات
كاخی سبز ساخت
برای تابستان‌ها
سری به بغداد زد
بر بالای كوه ابوقبیس
كاخی سپید داشت
چیزی شبیه كاخ سعدآباد
شبیه كاخ ملك فهد
كاخی بلندتر از خانه‌ خدا

می‌شد كه بعد خود
به فكر پادشاهی فرزندان بود
مثل همین ملك حسین و ملك حسن
مثل همین حیدر علی‌اف
و اف بر این دنیا...

می‌شد كه امام علی بود و
با تمام جهان ارتباط داشت
مثل همین امام علی رحمانف
می‌شد با خانم رایس دست داد
می‌شد انبان خویش را پر كرد
از شیر مرغ و جان آدمیزاد
از وعده و وعید

و افطاری داد از بیت‌المال
و جامه‌های اطلس و ابریشم پوشید
با میمون و سگ بازی كرد
رقاصه‌های روم را دعوت كرد
با چشم‌بندی و آتش‌بازی
شب را به صبح رساند
در برج‌های دوبی سهمی داشت
در بازار بورس دستی...
نشست بالای تختی و
كلاهی از مروارید و زر بر سر گذاشت
یا دست كم
هر روز یك اسب پیش‌كش قبول كرد
یك شمشیر مرصع
كه نام تو بر آن حك شده باشد
ـ این تحفه‌ها از هند است
ـ آن جامه‌ها از روم
ـ این فرش‌های ابریشمین از ایران ...

جشنی بگیر
بگو كه شاعران قصیده بخوانند
شب را زود بخواب
كه كاترینا و سونامی در راه است

در تاریخ 1388/06/16 و در ساعت 23:34 نظر دهید ()

وای محراب و مسجد
زین عزا در غم نشسته

وای فرق
امیرالمومنین حیدر شکسته

گوید نور دو دیده    وقت رفتن رسیده    مولا در خون تپیده

علی مرتضی امشب به
دل شوق سفر دارد

برای دیدن محبوب خود
چشمان تر دارد

شده راحت ز دست مردم
کوفه دگر مولا

هنوز از داغ زهرایش
به دل خون جگر دارد

وای کوفه ز داغ
مرتضی ماتم سرا شد

وای عرش خدا هم
یکسره غرق عزا شد

دل از دنیا بریده     وقت رفتن رسیده    مولا در خون تپیده

به محراب دعاامشب
دگر مولا نمی آید

فقیران را دگر آذوقه
و خرما نمی آید

چنان شمشیر زهرآلود
بر حیدر اثر کرده

نفس با راحتی از سینه
اش بالا نمی آید

وای کوفه خداوندا
دگرمولا ندارد

وای ناله بزن زینب
دگر بابا ندارد

قد زینب خمیده       وقت رفتن رسیده    مولا در خون تپیده

شده خاموش صدای
خواندن قرآن آن دلبر

ندای قد قتل آمد ز
سوی حضرت داور

دگر با چاه کوفه او
غم دل را نمی گوید

شده راحت علی از
دیدن دیوار و از آن در

وای آمد به استقبال
او با حال خسته

وای یک مادر قامت
کمان پهلو شکسته

آمد یار شهیده        وقت رفتن رسیده    مولا در خون تپیده

فضای خانه مولا پر
از اندوه و پر درده

شده وقت عزا زینب به
تن رخت سیه کرده

حسن مشغول غسل مرتضی
با دیده گریان

برای بردن بابا حسین
تابوت آورده

وای تابوت مولا می
رود بر روی شانه

وای همچون عزیزش می
رود آنهم شبانه

زینب شادی ندیده    وقت رفتن رسیده    مولا در خون تپیده

در تاریخ 1388/06/16 و در ساعت 23:33 نظر دهید ()