چقدر زیاد فرق دارد نبودنت

با بودنت !

درست مانند خورشید

که در پس ابر پنهان است ،

نسیمی هم وزیدن نمی کند

تا ابرها را از مقابل نور خورشید به کنار برد

فقط گهگاهی وقتی نور آن

از روزنه ای که در میان ابرها

به زمین راه پیدا  میکند

نوید بودنش را میدهد ،

ولی دل صبورم ؛

تا هواشناسی  ، آخر هفته اعلام کند:

هوای  دلت تا ابد خورشیدی است !

مطالب مرتبط : منبع مطلب

[837] پست شده توسط « سبحان عباس پور » 

در تاریخ 1388/12/9 و در ساعت 15:55 نظر دهید ()

شكوه ‌ها را بنه ، خیز و بنگر ،

كه چگونه زمستان سر آمد .

جنگل و كوه در رستخیز است ،

عالم از تیره ‌رویی در آمد ،

چهره بگشاد و چون برق خندید .

توده ی برف بشكافت از هم ،

قله ی كوه شد یك سر ابلق .

مرد چوپان در آمد ز دخمه ،

خنده زد شادمان و موفّق ،

كه دگر وقت سبزه چرانی است .

عاشقا ! خیز كامد بهاران .

چشمه ی كوچك از كوه جوشید ،

گل به صحرا در آمد چو آتش ،

رود تیره چو طوفان خروشید ،

دشت از گل شده هفت رنگه ،

بسان رهنوردانی كه در افسانه ها گویند
گرفته كولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می كنیم آغاز

سه ره پیداست
نوشته بر سر هر یك به سنگ اندر
حدیقی كه ش نمی خوانی بر آن دیگر

نخستین: راه نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر: راه نمیش ننگ، نیمش نام
اگر سر بر كنی غوغا، و گر دم در كشی آرام
سه دیگر: راه بی برگشت، بی فرجام

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی كه می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر كجا آیا همین رنگ است ؟

تو دانی كاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام، این جاوید خون آشام
سوی ناهید، این بد بیوه گرگ قحبه‌ی بی‌غم
كه می‌زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
و می‌رقصید دست افشان و پاكوبان بسان دختر كولی
و اكنون می‌زند با ساغر مك نیس یا نیما
و فردا نیز خواهد زد به جام هر كه بعد از ما

سوی اینها و آنها نیست