كسی می‌آید از آن سوی این صحرا غریبانه

كه زلف عنبر افشانش پریشان است بر شانه

نگاهش مضطرب در هر طرف انگار می‌پرسد

پرستویی مهاجر را كه كوچیده‌ست از لانه

و گویی باز می‌جوید نشان خانه‌ای را كه

فقط مانده‌ست تلی خاك و خاكستر از آن خانه

ولی من مانده‌ام اینجا و داغ آرزوهایم

كه بفشارد كسی دستان سردم را صمیمانه

كسی می‌گرید و رد می‌شود آرام و آهسته

غبار آلوده طوفان می‌وزد اطراف ویرانه

قلبها غصه دار می‌گردد

در تب انتظار می‌میرند

خسته از این خزان غمگین با

آرزوی بهار می‌میرند

گرچه آرام و سر به زیر و خموش

لیك با اقتدار می‌میرند

مثل آیینه‌ها كه شفافند

زیر گرد و غبار می‌میرند

از همه عمرشان ز خوبی با

یك بغل یادگار می‌میرند

با کاسه ی آب و مجمری از اسپند
ما آمده ایم پشت در، برگردی

وقتی سر شب که رفتنت را دیدیم
گفتیم نمی شود سحر، برگردی؟؟

ما منتظر تو ایم آقا، نکند
یک جمعه غروب بی خبر برگردی

من گوشه نشین کوچه ی برگشتــم
ای کاش که از همین گذر برگردی

پرواز نمی کنیم از اینجا، باید
در فصل نبود بال و پر برگردی

من كه حیران توام وقتی تبسم می‌‌كنی

رعشه بر جان می‌زنی در دل تلاطم می‌كنی

تازگیها می‌نشینم پای حرف چشم تو

نرم نرمك شعر باران را ترنم می‌كنی

چشم من در خلوتت گاهی اگر سر می‌زند

تو چرا شك می‌كنی، سوء تفاهم می‌كنی

اتفاقاً بیشتر حرف تو را می‌زد دلم

خاطراتی را كه در باران تبسم ‌می‌كنی

با خلوص چشمهایت صحبت از اشراقها

از سماع ساقه‌های سبز گندم می‌كنی

راستی! گنجشكها با بی‌قراری می‌پرند

در وسیع دیدگانت؟ یا تو هم می‌كنی

ای بهار مهربانم! با طلوعت در زمین

روشنی را جمعه فردا تكلم می‌كنی

مثل خیال بود...

ساده،زلال،پاک،روان... آب دیده اید؟                       

یک تکه نور ...جلوه مهتاب دیده اید؟

زلفش...نه زلف نه،نگهش...نه نگاه نه                      

عنبر شنیده اید؟... می ناب دیده اید؟

خال سیاه تعبیه بر روی لعل لب                              

او ناز، من نیاز،من احساس، او سپاس                     

هنگام وصل حالت احباب دیده اید؟

او نور، شور، غلغله...دریا چگونه است؟                

 من خوار، زار، وازده...مرداب دیده اید؟

نفرین به صبح...حال مرا درک می کنید؟                 

دل داده اید؟... عاشقبیتاب دیده اید؟                              

 ...مثل خیال بود،چه کم بود،حیف شد                               

 مردم!..."خدا نصیب کند"...خواب دیده اید؟

دور از تو می‌رانم آرام سمت زوالی كه دارم

گم می‌شوم تشنه تشنه در خشكسالی كه دارم

می‌گویم امشب می‌آیی یا لااقل صبح فردا

سر می‌كنم زندگی را با احتمالی كه دارم

قد می‌كشد لحظه لحظه در باغ احساس من مرگ

پر می‌شود سایه سایه حجم خیالی كه دارم

حتی اگر خوابهایم پر گردد از روح پرواز

همسایه با زخم سرخی‌ست رؤیای بامی كه دارم

این روح عاشق مبادا آتشفشانی شود باز

هفت آسمان می‌گدازد در اشتعالی كه دارم

كی می‌وزد بر نگاهم یك پاسخ از سمت چشمت

تلواسه زد در گلویم بغض سوالی كه دارم

بر من بنوشان همین شب دریاچه راز خود را

تقدیم سبز نگاهت شعر زلالی كه دارم

طاقچه دلم خالی وغبار گرفته است

وجودم تهی و بیهوده است

پس کی می آیی ای معنای هستی؟

چشمانم خمار ونیمه باز است از خستگی نگاه به راه

وغبار نشسته بر دلم گرد غم است

اگر روزی رسد خبر آمدنت را از قاصدک بگیرم.چشمانم را پر از اشک شوق میکنم

خانه دلم را غبار روبی می کنم

بر روی طاقچه آن چند شاخه گل نرگس میگذارم وبر سر دردلم گل یاسی به یاد مادرت قرار میدهم تا

تورا خوشحال کنم زیرا تو همان باغبان مهربان هستی که قرار است انتقام ژهلوی شکسته یاس را از

توفان روزگار بگیری