اللهم عجل لولیك الفرج

باور كنیم رجعت سرخ ستاره را

میعاد دستبرد شگفتی دوباره را

باور كنیم رویش سبز جوانه را

ابهام مردخیز غبار كرانه را

***

علی معلم دامغانی

 تا که ی بنالیم بو تو گیانا تا که ی بسوتیم

  ئه ی  بریارت  وا  نه بو  فه رموت   من روژی  هه ر دیم

زستان  وا  رویی به هاریش  هات  تو  هه ر  نه هاتی

ژهری  تالی  چاوه روانیت  دامی  تو  له  جیاتی

ئه ی  تو  خو  نازانی  ده ردی  چاوه روانی

تا  چه ن  به  ئازاره  برک و اش و ژانی

گیانا  بو  نه هاتی  عازیز  بو  نه هاتی   نه تپرسی هه والم  اش و  مه رگه ساتی

شه و  نیه  ئه گه ر  جاری  خه ونت   پیوه  نه بینیم

وا  ئه زانم  له باوشم دای  له  سه ر  سه رینم

که  چاو  هه ل  دینم  گیانا  بالای  به رزت  نابینم

دوباره  ده م سوتینی  اش و زامی  برینم

رهای نای نیستان خدا كند كه بیایی

ضمیر روشن باران خدا كند كه بیایی

بلوغ قدر سپیدی بلوغ سبز رهایی

معاد درویش انسان خدا كند كه بیایی

   به انهدام سیاهی به انهدام جهالت   

سفیر ناشر قرآن خدا كند كه بیایی

       نماز خالص عشقی، رجاء منتظرانی       

زلال چشمه ایمان خدا كند كه بیایی

   تو شهر سبز صیامی طلوع نظم سلامی   

هلا تو رمز بهاران خدا كند كه بیایی

  غبار رنج زمین را، فضای تلخ زمان را   

بهار صبح تو درمان خدا كند كه بیایی

در تاریخ 1388/06/8 و در ساعت 14:13 نظر دهید ()

« صدایت می کنم پیدای پنهان ، صلایت می زنم آرامش جان ، برایت آب دیده هدیه دارم ، ولی این سخت دل را نیست پیمان .

سراسیمه یه سویت می دویدم ، دل خود بهر صافی می دریدم ، نگاهی می کشاندم سوی راهت ، چراغی می گرفتم بهر جانت ، گشودم من نظر سمت صدایت ، ولی آن دم ندیدم خاک پایت . »

می رسیدم به بیابان ؛

می رسیدم به بیابان ، خشک بود ، آبیش پنهان بود ، سخت بود و تاریک ، سخنی تازه نداشت ، سخنش آهی بود ، که در آن دمدمه ها می آمد ، به خودم می گفتم ، که چرا در تپش این وادی ، تو نداری گوشی ، تو نداری هوشی ، تو چرا سمت خدا را نتوانی دیدن ؟!

آه بی پایانم ، زد به دروازه ی عشق ، زد و دیوار بلندش بشکست ، بشکست و به زمین ریخت چنان ، که صدایش به سکوت دل من می ماندش .

راه خود پیش گرفتم ، راه خود پیش گرفتم و برفتم سی میدان ، نگهی می کردم .

نه صدایش بودش ، نه کسی را دیدم ، نه سرابی بودش و نه آبی دیدم .

به خودم گفتم : دوست ، تو چرا خوابیدی ؟ تو چرا بی حالی ؟ تو مگر عشق به معشوق نداری ؟ منتظر می بودم ، که جوابی آید ، و جوابی ، هرگز ...

این سکوتی بودش ، که دگر بازنگشت ، این سکوتی بودش ، که دگر شیشه ی تنهایی من را نشکست ، این سکوتی بودش ، که دگر دوش مرا خم نتوانست کند .

آمدم سمت خدا ، سمت زیبای رجا ، دیدم از دور صدا می آید ، چشم هایم شستم ، روی آن مالیدم ، دو سه باری به خودم گفتم : هی ، بیداری ؟ که چرا نتوانی ، شنوی این دو سه آهنگ نیاز ؟

آری ای دوست ؛

زمانی بگذشت ، و دل از دامن رفت . گل نرگس ز کجا می آید ؟ گل نرگس که بود؟

آسمان تیره و تار است ، در زمین جای هبوط دل اوست . تو شکایت داری ؟ تو شکایت داری ، که چرا دوست جوابت ندهد ؟!

پنبه از گوش درآر ، چشم خود را وا کن ، راه تو دور شده ، به کجا خواهی رفت ؟ راه دل باز بکن ، گل نرگس اینجاست ، در کنارت آرام ، می نوازد سر تو ، دست او روی به دستت دارد . تو مگر نشنیدی ، لحن زیبای گل نرگس را ؟ او کنارت آرام ، بوسه می زد به سرت ، و تو بی وقت ، تو بی وقت چنان خوابیدی ، که ندانستی او ، در کنارت غم دل می گیرد .

چشم خود را وا کن ، پرده ها را بشکن ، دل خود را به فراسوی زمان ، به فراسوی مکان سوق بده ، آبی تیره چنان بود که دل را بگرفت و تو این جا ، در کنار گل نرگس ، آبی روشن عشق ، نتوانی دیدن !!

دست گردون بگرفت ، بگرفت و بشکاند . آری ای دوست ، تو باید ز خم خواب زمستانی خویش ، چشم خود بگشایی .

تو نگاهی داری ، که همان جا سر راه ، مانده از دوری او . صبح یاران به کجا می آید ؟

آفتاب آمد و جان بیدار شد ... و دوباره به همان جا ، سر راهم ماندم ...

به خودم گفتم : مرد ، تو چرا می خوابی ؟ و صدایی نامد ، که بگوید این دل ، سخت بر محور دنیا چرخد ، ولی از این گذر دنیایی ، پاکیش پاک نباشد ، آری !!

سالیانی بگذشت ، و دگر بار که جان از تن رفت ، سر خود زیر زمین می دیدم ، به خودم می گفتم :

تو همیشه خوابی ، تو همیشه خوابی ...

در تاریخ 1388/06/2 و در ساعت 10:00 نظر دهید ()

در جاده های انتظار طلعت یار ، چشم به دیده ی دیدار دوخته ایم و خاکش را توتیای چشمانمان کرده ایم تا بهار وصلش را در گلشن طه و یس به نظاره نشینیم .

این آتش عشق و عشق آتشین به لحظه ی دیدار ، زنجیر خواب را از چشمان منتظران ربوده و فریاد سکوت ، ژرفای وجودمان را فرا گرفته است .

کدامین سیمرغ بهار آمدنت را بشارت خواهد داد ، و کدامین صدف ، کیمیای وجودت را در خود می پروراند تا بر کرانه ی دریاییش نشینیم و نظاره گر امواجی باشیم تا شاید نشانه ای از مروارید ظهورت را با خود به ساحل آورد !!

همه ی منتظران ، چشم به افق دوخته اند ، اشک در چشمانمان حلقه زده ، دستان نیاز رو به آسمان اوج گرفته اند ، آوای دلنشین اللهم کن لولیک الفرج در فضا طنین انداز شده و برای شنیدن ندای آسمانی انا المهدی لحظه شماری می کنند .

اولین آیه ای که بر زبان می آورد ، این است : « بقیه الله خیر لکم ان کنتم مومنین . »

اینک ما در انتظاریم و هر صبح و شب تعجیل در ظهورش را از خداوند می خواهیم  تا باز آید ، تا پناه مستضعفان جهان شود و بهار وصل را به دل های سرد و خزان زده ی ما هدیه کند .

          چهره بگشای که رخسار تو ، دیدن دارد

در تاریخ 1388/05/16 و در ساعت 10:00 نظر دهید ()

زهی سروی که الطافش، فکنده سایه بر عالم 
زهی صبحی که انفاسش، دمیده روح در اعضا

سپیده دم ز دریای کرم برخواست امواجی 
که عالم غرق رحمت شد، از آن مواج روح افزا

به صبح نیمه شعبان تجلّی کرد خورشیدی 
که از نور جبینش شد، منوّر دیده زهرا

چه مولودی که همتایش ندیده دیده گردون 
چه فرزندی که مانندش، نزاده مادر دنیا

به صولت تالی حیدر، به صورت شبه پیغمبر 
به سیرت مظهر داور، ولیّ والی والا

قدم در عرصه عالم، نهاده پاک فرزندش 
که چِشم آفرینش شد، ز نورش روشن و بینا

به پاس مقدم او شد، مزیّن عالم پائین 
ز نور طلعت او شد، منوّر عالم بالا

چو گیرد پرچم (انّا فتحنا)، در کف قدرت 
لوای نصرت افرازد، بر این نُه گنبد خضراء

شها چشم انتظاران را، ز هجران جان به لب آمد 
بتاب ای کوکب رحمت، بر افکن پرده از سیما

تو گر عارض بر افروزی، جهان شود روشن 
تو گر قامت برافرازی، قیامت ها شود برپا

تو گر لشگر برانگیزی، سپاه کفر بُگریزد 
تو گر از جای برخیزی، نشیند فتنه و غوغا

بیا ای کشتی رحمت، که دریا گشت طوفانی 
چو کشتیبان توئی، ما را چه غم از جنبش دریا

در تاریخ 1388/05/16 و در ساعت 05:11 نظر دهید ()