در این ره اولیا باز از پس و پیش

نشانی داده‌اند از منزل خویش

به حدّ خویش چون گشتند واقف

سخن گفتند در معروف و عارف

یكی از بحر وحدت گفت انا الحق

یكی از قرب و بعد و سیر زورق

یكی را علم ظاهر بود حاصل

نشانی داد از خشكی ساحل

یكی گوهر بر آورد و هدف شد

احد در میم احمد گشت ظاهر

در این دور اول آمد عین آخر

ز احمد تا احد یك میم فرق است

جهانی اندر آن یك میم غرق است

بر او ختم آمده پایان این راه

در او مُنَرل شده « ادعوا الی الله »

مقام دل گشایش جمعِ جمع است

جمال جان فزایش شمع جمع است

شده او پیش و دل ها جمله از پی

جهان خلق و امر این جا یكی شد

یكی بسیار و بسیار اندكی شد

همه از وهم توست این صورت غیر

كه نقطه دایره است از سرعت سیر

یكی خط است از اول تا به آخر

بر او خلق جهان گشته مسافر

در این ره انبیا چون ساربانند

دلیل و رهنمای كاروانند

و ز ایشان سید ما گشته سالار

جهان را دید امر اعتباری

چو واحد گشته در اعداد ساری

جهان خلق و امر از یك نفس شد

كه هم آن دم كه آمد باز پس شد

ولی آن جایگه آمد شدن نیست

شدن چون بنگری جز آمدن نیست

به اصل خویش راجع  گشت اشیا

همه یك چیز شد پنهان و پیدا

تعالی الله قدیمی كو به یك دم

از آن دم گشت پیدا هر دو عالم

وز آن دم شد هویدا جان آدم

در آدم شد پدید این عقل و تمییز

كه تا دانست از آن اصل هر چیز

چو خود را دید یك شخص معیّن

تفكّر كرد تا خود چیستم من

ز جزوی سوی كلّی یك سفر كرد

به نام آن كه جان را فكرت آموخت

چراغ دل به نور جان برافروخت

ز فضلش هر دو عالم گشت روشن

ز فیضش خاك آدم گشت گلشن

توانایی كه در یك طرفه العین

ز كاف و نون پدید آورد كونین

چو قاف قدرش دم بر قلم زد