در آن سینه، دلی و آن دل همه سوز

هر آن دل را كه سوزی نیست دل نیست

  دل افسرده غیر از آب و گل نیست

دلم پر شعله گردان سینه پر دود

 زبانم كن به گفتن آتش آلود

كرامت كن درونی درد پرورد

 دلی دروی درون درد و برون درد

به سوزی ده كلامم را روایی

كز آن گرمی كند آتش گدایی

دلم را داغ عشقی بر جبین نه

 زبانم را بیان آتشین ده

سخن كز سوز دل تابی ندارد

 چكد گر آب از او آبی ندارد

دلی افسرده دارم سخت بی نور

 چراغی زو به غایت روشنی دور

بده گرمی دل افسرده ام را

فروزان كن چراغ مرده ام را

در تاریخ 1388/02/24 و در ساعت 13:56 نظر دهید ()

دوستان شرح پریشانی من گوش كنید
داستان غم پنهانی من گوش كنید
قصه‌ی بی سر و سامانی من گوش كنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش كنید
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا كی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا كی
روزگاری من و دل ساكن كویی بودیم
ساكن كوی بت عربده‌ جویی بودیم
عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم
بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم
كس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یك گرفتار از این جمله كه هستند نبود
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشكنش هیچ گرفتار نداشت
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
اول آن كس كه خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
بس كه دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
كِی سر برگ من بی سر و سامان دارد
پیش او یار نو و یار كهن هر دو یكی‌ست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یكی‌ست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یكی‌ست
نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یكی‌ست
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت
شد دل‌آزرده و آزرده دل از كوی تو رفت
با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله كه وفای تو فراموش كند
سخن مصلحت‌آمیز كسان گوش كند

در تاریخ 1388/02/22 و در ساعت 12:02 نظر دهید ()