زمانیکه مردی در حال پولیش کردن اتوموبیل جدیدش بود کودک 4 ساله اش  تکه سنگی را بداشت و  بر روی بدنه اتومبیل خطوطی را انداخت.
مرد آنچنان عصبانی شد که دست پسرش را در دست گرفت و چند بار محکم پشت دست او زد بدون انکه به دلیل خشم متوجه شده باشد که با آچار پسرش را تنبیه نموده
در بیمارستان به سبب شکستگی های فراوان چهار انشگت دست پسر قطع شد
وقتی که پسر چشمان اندوهناک پدرش را دید از او پرسید

نوچه پهلوانی برای دوستان خود لاف می‏زد و می‏گفت: دیروز با یک نفر به اسم قدرت کشتی گرفتم، به محض این که دست بردم و کمرش را گرفتم...

در همین حال وسط جمعیّت چشمش به قدرت افتاد، بدون اینکه خودش را ببازد، ادامه داد:

بله به محض اینکه کمرش را چسبیدم دیدم حریفش نمی‏شوم با التماس گفتم:

«ببین پهلوان، من زن و بچه دارم، به من رحم نمی‏کنی به آنها رحم کن. یا با من کشتی نگیر یا اگر می‏گیری یواش زمین بزن که استخوان‏هایم خرد و خاکشیر نشود».

در تاریخ 1388/12/19 و در ساعت 16:56 نظر دهید ()

مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه مرغی گذاشت . عقاب با بقیه جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آن‌ها بزرگ شد . در تمام زندگیش ، او همان کارهایی را انجام داد که مرغ ها می کردند، برای پیدا کردن کرم ها و حشرات زمین را می کند و قدقد می کرد و گاهی با دست و پا زدن بسیار ، کمی در هوا پرواز می‌کرد .
سال ها گذشت و عقاب خیلی پیر شد ....

شاید الآن مناسبتی نداشته باشه ولی شعر بسیار قشنگی هست در باب كربلا ؛ تقدیم به شما :

شعله به عالم زده سوگ تو ای سر جدا
شور بپا می کند خون تو در نینوا
ماه جهان را کِشد ظلم به مسلخ کنون
قلب مرا می کند درد از این ماجرا
عشق فراموش شد حرمت قرآن شکست
بار دگر می برد بر سر(( نی)) آیه را
شرم به روی شما – شرم گریبان درید
مرگ به نیرنگتان کوفه ندارد وفا
رنگ زمین سرخ شد ، میکده آتش گرفت
سوخت زمین با زمان سوخت جهان پا به پا
عرش بنالد غمین ، مویه کند آسمان
خم شده پشت زمین از غم مولای ما
منتظرم ای خدا اذن دهی یا حسین
از غل تن خسته شد بنده ی حُرّ شما
عاشق شوریده ام عشق امام حسین
بار دگر می کشد دست مرا کربلا

شاعر:م- شوریده (سید مهدی نژادهاشمی ) 24/9/88
 

دکتر به دیوانهها گفت: «فرض کنید سیبزمینی هستید که روی ماهیتابه دارد سرخ میشود.»

دیوانهها بالا و پایین پریدند، بجز یک نفر. دکتر از او پرسید: «تو چرا بالا و پایین نمیپری.»

گفت: «آخه من ته ماهیتابه چسبیدهام.»

در تاریخ 1388/12/18 و در ساعت 11:49 نظر دهید ()

شخصی پیراهنی را که دزدیده بود به پسر خود داد تا به بازار ببرد و بفروشد در راه‏بازار پیراهن را از پسر دزدیدند، پسر وقتی به خانه برگشت پدر از وی پرسید:

پیراهن را چند فروختی؟

پسر گفت: به آن قیمتی که شما خریده بودید.

در تاریخ 1388/12/17 و در ساعت 16:53 نظر دهید ()

دلا نزد ِ کسی بنشین که او از دل خبر دارد

به زیر ِ آن درختی رو که گل های تر دارد

در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکارا ن

به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری پس تو را زو  ره  زند هر کس

یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراری که می آیم

تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می جوشد میاور کاسه و منشین

که هر دیگی که می جوشد درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ؛ نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر د ارد ؛ نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل مستان ؛ ازیرا ناله ی مستان

میان صخره و خارا اثر دارد ؛ اثر دارد

بنه سر گر نمی گنجی ؛ که اندر چشمه ی سوزن

اگر رشته نمی گنجد، از آن با شد که سر دارد

چراغ است این دل ِ بیدار؛ به زیر ِ دامنش میدار

ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد

شعری برای جنگ بگویم

شعری برای شهر خودم- دزفول-

دیدم که لفظ ناخوش موشک را

باید به کار برد

اما

موشک

زیبایی کلام مرا می کاست

گفتم که بیت ناقص شعرم

از خانه های شهر که بهتر نیست

بگذار شعر من هم

چون خانه های خاکی مردم

خرد و خراب باشد و خون آلود

باید که شعر خاکی و خونین گفت

باید که شعر خشم بگویم

شعر فصیح فریاد

-هر چند ناتمام-

مرحوم قیصر امین پور

جاتون خالی یه جایی مهمون بودیم

پـای بسـاط تلـویـزیـون بـودیـم

برنامه شون سازی و آوازی بـود

اما سازش قایم باشك بازی بود

بچّه ی صابخونه كه فیلمو می دید

رو به باباش كرد و با خنده پرسید

اون دو نفر كه پشت اون گلدونن

شونه شونو هِی چرا می جنبونن

باباش بهش گف پسرم گیر نده

خنده زیادیش پیـش مهـمـون بده

اون دو تا اونجا گِل لگد می كنن

اونـا دارن كـارای بـد می كـنـن

آلت موسیقی میگن حرومه

اگه نـیـگا كـنـی كـارت تـمـومـه

هر كی چشش ساز ببینه لوچ میشه

مخش یهو سوت میكشه پوچ می شه

اونایی كه صاحب تلویزیونن

خیر و صلاحِ همه رو می دونـن

میگن نوازندگی عـلاّفیـه

آقـای خوانـنـده خـودش كـافـیـه

این صدای سازه كه خیلی خوبه

خودش یه تیكه پوست و سیم و چوبه

همین ناقاره كه صداش عالیه

نـیگـاش كنـی یـه طـبـل تـو خالـیـه

اینم بگم اصل قضیه چوب نیست

آلت موسیقی یه خورده خوب نیست

میگن زن و بچه میاد رد میشه

اگه نشون بدیم یه وخ بـد می شه

اینارو كه میگم یك از هزاره

كـلـی پـیـامــدای دیــگـه داره

بچه هه گف بابا یه خورده صب كن

كنـتـرلـو بـگیـر جـلو عـقب كـن

تلویزیون پاك شده پشم و شیشه

ما بچه ها تكلیفمون چی می شه ؟

شبانه روز دارن كانال می زنن

می شینن اونجا ضد حال می زنن

برنامه ها تكرارین همیشه

آخـه بابا اینجوری كـه نـمـیـشـه

بودجه كه تصویب میشه میلیاردیه

فیلما چیه ؟ فـقـط لـورل هـاردیه

استاد :  

فیلسوفان ٬ معرفت را «باور صادق موجه» تعریف میکنند . افلاطون گفت و گوی سقراط و تئوتتوس را درباره معرفت چنین نقل میکند  

شاگرد : استاد ٬ اجازه هست ! میخوام برم دستشویی

اسپ خیز می‌زند، جست‌وخیز كار اوست‌
جست‌وخیز اگر نكرد، دستگیر می‌شود
آن پیادة ضعیف راست راست می‌رود
كج اگر كه می‌خورَد، ناگزیر می‌شود
هركه ناگزیر شد، نان كج بر او حلال‌
این پیاده قانع است‌، زود سیر می‌شود
آن وزیر می‌كُشد، آن وزیر می‌خورد
خورد و برد او چه زود چشمگیر می‌شود
ناگهان كنار شاه خانه‌بند می‌شود
زیر پای فیل‌، پهن‌، چون خمیر می‌شود
آن پیادة ضعیف عاقبت رسیده است‌

هرچه خواست می‌شود، گرچه دیر می‌شود
این پیاده‌، آن وزیر... انتهای بازی است‌
این وزیر می‌شود، آن به‌زیر می‌شود

یک نکته یک نگاه

چه نعمتی است نادانی برای بالهای پرنده.دانستن حجم قفس را به رخ بال پرنده می کشد.آّه چه می شد اگر نمی دانستم !همین معنی را بیدل دهلوی پیچیده در حله ای از

فلسفه و دانایی عرضه می کند. خوشا به حال آنها که نمی دانند وبالهایشان با قفس

فالوده می خورد:

زین پیش که دل قابل فرهنگ نبود

از پیچ وخم تعلقم ننگ نبود

آگاهی ام از هردو جهان وحشت داد

تا بال نداشتم قفس تنگ نبود!

حسن حسینی(مسیحا)

در تاریخ 1388/12/15 و در ساعت 15:56 نظر دهید ()