یا فاطمه معصومه (س)

جاتون خالی یه جایی مهمون بودیم

پـای بسـاط تلـویـزیـون بـودیـم

برنامه شون سازی و آوازی بـود

اما سازش قایم باشك بازی بود

بچّه ی صابخونه كه فیلمو می دید

رو به باباش كرد و با خنده پرسید

اون دو نفر كه پشت اون گلدونن

شونه شونو هِی چرا می جنبونن

باباش بهش گف پسرم گیر نده

خنده زیادیش پیـش مهـمـون بده

اون دو تا اونجا گِل لگد می كنن

اونـا دارن كـارای بـد می كـنـن

آلت موسیقی میگن حرومه

اگه نـیـگا كـنـی كـارت تـمـومـه

هر كی چشش ساز ببینه لوچ میشه

مخش یهو سوت میكشه پوچ می شه

اونایی كه صاحب تلویزیونن

خیر و صلاحِ همه رو می دونـن

میگن نوازندگی عـلاّفیـه

آقـای خوانـنـده خـودش كـافـیـه

این صدای سازه كه خیلی خوبه

خودش یه تیكه پوست و سیم و چوبه

همین ناقاره كه صداش عالیه

نـیگـاش كنـی یـه طـبـل تـو خالـیـه

اینم بگم اصل قضیه چوب نیست

آلت موسیقی یه خورده خوب نیست

میگن زن و بچه میاد رد میشه

اگه نشون بدیم یه وخ بـد می شه

اینارو كه میگم یك از هزاره

كـلـی پـیـامــدای دیــگـه داره

بچه هه گف بابا یه خورده صب كن

كنـتـرلـو بـگیـر جـلو عـقب كـن

تلویزیون پاك شده پشم و شیشه

ما بچه ها تكلیفمون چی می شه ؟

شبانه روز دارن كانال می زنن

می شینن اونجا ضد حال می زنن

برنامه ها تكرارین همیشه

آخـه بابا اینجوری كـه نـمـیـشـه

بودجه كه تصویب میشه میلیاردیه

فیلما چیه ؟ فـقـط لـورل هـاردیه

اللهم عجل لولیك الفرج

باور كنیم رجعت سرخ ستاره را

میعاد دستبرد شگفتی دوباره را

باور كنیم رویش سبز جوانه را

ابهام مردخیز غبار كرانه را

***

علی معلم دامغانی