جاتون خالی یه جایی مهمون بودیم

پـای بسـاط تلـویـزیـون بـودیـم

برنامه شون سازی و آوازی بـود

اما سازش قایم باشك بازی بود

بچّه ی صابخونه كه فیلمو می دید

رو به باباش كرد و با خنده پرسید

اون دو نفر كه پشت اون گلدونن

شونه شونو هِی چرا می جنبونن

باباش بهش گف پسرم گیر نده

خنده زیادیش پیـش مهـمـون بده

اون دو تا اونجا گِل لگد می كنن

اونـا دارن كـارای بـد می كـنـن

آلت موسیقی میگن حرومه

اگه نـیـگا كـنـی كـارت تـمـومـه

هر كی چشش ساز ببینه لوچ میشه

مخش یهو سوت میكشه پوچ می شه

اونایی كه صاحب تلویزیونن

خیر و صلاحِ همه رو می دونـن

میگن نوازندگی عـلاّفیـه

آقـای خوانـنـده خـودش كـافـیـه

این صدای سازه كه خیلی خوبه

خودش یه تیكه پوست و سیم و چوبه

همین ناقاره كه صداش عالیه

نـیگـاش كنـی یـه طـبـل تـو خالـیـه

اینم بگم اصل قضیه چوب نیست

آلت موسیقی یه خورده خوب نیست

میگن زن و بچه میاد رد میشه

اگه نشون بدیم یه وخ بـد می شه

اینارو كه میگم یك از هزاره

كـلـی پـیـامــدای دیــگـه داره

بچه هه گف بابا یه خورده صب كن

كنـتـرلـو بـگیـر جـلو عـقب كـن

تلویزیون پاك شده پشم و شیشه

ما بچه ها تكلیفمون چی می شه ؟

شبانه روز دارن كانال می زنن

می شینن اونجا ضد حال می زنن

برنامه ها تكرارین همیشه

آخـه بابا اینجوری كـه نـمـیـشـه

بودجه كه تصویب میشه میلیاردیه

فیلما چیه ؟ فـقـط لـورل هـاردیه

اللهم عجل لولیك الفرج

باور كنیم رجعت سرخ ستاره را

میعاد دستبرد شگفتی دوباره را

باور كنیم رویش سبز جوانه را

ابهام مردخیز غبار كرانه را

***

علی معلم دامغانی

چو تكوین جهان را ساز كردند
نخست از نور او آغاز كردند
محمد (ص) مصطفای آفرینش
محمد (ص) نور چشم اهل بینش
شب اسرا چو در عرش خدا گشت
فكان قاب قوسینش سزا گشت
محمد(ص) شافع روز پسین است
محمد(ص) رحمة للعالمین است
محمد(ص) فاتح بدر و حنین است
محمد (ص) مرشد راه حسین است
محمد (ص) هم بشیر و هم نذیر است
محمد(ص) در دو عالم بی نظیر است
محمد(ص) محرم اسرار عشق است
محمد (ص) مطلع انوار عشق است
محمد (ص) صاحب دختی چو زهراست
محمد (ص) زینت ام ابیـهاسـت
محمد (ص) معجزه خلق الهی است
كه بی نورش سیاهی در سیاهی است
چو دریای وجودش بی كران است
در اوصافش سخن بس ناتوان است

یكی در جزو و كل گفت این سخن باز

یكی كرد از قدیم و محدث آغاز

یكی از زلف و خال و خط بیان كرد

شراب و شمع و شاهد را عیان كرد

یكی از هستی خود گفت و پندار

یكی مستغرق بت گشت و زنار

سخن ها چون به وفق منزل افتاد

در افهام خلایق مشكل افتاد

كسی را كاندر این معنی است حیران

ز روز گذر کردن اندیشه کن

پرستیدن دادگر پیشه کن

به نیکی گرا و میازار کس

ره رستگاری همین است و بس

بحر عروضی : متقارب مسدس محذوف (( فعولن فعولن فعل ))