ز دل نالم كـــــه تنـــــــهایم نـــهانم گشــته مأوایم



بـــــه دور از خـــانــــه و كــــاشــانــــه و جــایــــم



ندارم هیــــچ ســـودایی نه دنــــــیایی نه عـــقبایی



كه اندر تــــــنگنـــای دهــر حــــیران و پریــــشانم



نه غمخواری به جز اشكم نه درمانی به جز دردم



پـــی یــــاری و غــــمـــــخواری و دلــــــــــــدارم



به روز مرگ خنـــدانم كه از ایـــن دنیا گریزانـــم



مپنداری كه حـیــــرانم چو مرگــــــــم گشته درمانم



بــده جــامـــی كه بـــر لــــب آمـــد ایــــن جــانـــم



كه از نوشــــــــان آن هر دم شــود اختر به سامانم



چو شعرم گشت ســودایم به سان ســعدی و حافــظ


هزاران شكر ایزد را كه با خیام و مولانا و عطارم

دلا نزد ِ کسی بنشین که او از دل خبر دارد

به زیر ِ آن درختی رو که گل های تر دارد

در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکارا ن

به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری پس تو را زو  ره  زند هر کس

یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراری که می آیم

تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می جوشد میاور کاسه و منشین

که هر دیگی که می جوشد درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ؛ نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر د ارد ؛ نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل مستان ؛ ازیرا ناله ی مستان

میان صخره و خارا اثر دارد ؛ اثر دارد

بنه سر گر نمی گنجی ؛ که اندر چشمه ی سوزن

اگر رشته نمی گنجد، از آن با شد که سر دارد

چراغ است این دل ِ بیدار؛ به زیر ِ دامنش میدار

ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد