ز دل نالم كـــــه تنـــــــهایم نـــهانم گشــته مأوایم



بـــــه دور از خـــانــــه و كــــاشــانــــه و جــایــــم



ندارم هیــــچ ســـودایی نه دنــــــیایی نه عـــقبایی



كه اندر تــــــنگنـــای دهــر حــــیران و پریــــشانم



نه غمخواری به جز اشكم نه درمانی به جز دردم



پـــی یــــاری و غــــمـــــخواری و دلــــــــــــدارم



به روز مرگ خنـــدانم كه از ایـــن دنیا گریزانـــم



مپنداری كه حـیــــرانم چو مرگــــــــم گشته درمانم



بــده جــامـــی كه بـــر لــــب آمـــد ایــــن جــانـــم



كه از نوشــــــــان آن هر دم شــود اختر به سامانم



چو شعرم گشت ســودایم به سان ســعدی و حافــظ


هزاران شكر ایزد را كه با خیام و مولانا و عطارم

دلا نزد ِ کسی بنشین که او از دل خبر دارد

به زیر ِ آن درختی رو که گل های تر دارد

در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکارا ن

به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری پس تو را زو  ره  زند هر کس

یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراری که می آیم

تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد

به هر دیگی که می جوشد میاور کاسه و منشین

که هر دیگی که می جوشد درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد ؛ نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر د ارد ؛ نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل مستان ؛ ازیرا ناله ی مستان

میان صخره و خارا اثر دارد ؛ اثر دارد

بنه سر گر نمی گنجی ؛ که اندر چشمه ی سوزن

اگر رشته نمی گنجد، از آن با شد که سر دارد

چراغ است این دل ِ بیدار؛ به زیر ِ دامنش میدار

ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد

اگرچه سیلی آئینه ها کرم کرده است
و تا همیشه سکوت مصورم کرده است
نمی تواند از طعم شوکرانی من
مذاق پاک کند آنکه نوبرم کرده است
من از تبار غزلهای سهل و ممتنعم
که هر که گوش سپرده است از برم کرده است
حسود یعنی باور کنم خودم را باز
که باز شورترین چشم باورم کرده است
زمان ، زمانه افسانه های طی شده نیست
چه آتشی است که ققنوس پرورم کرده است
کبوترانه به بامم نشسته بودم ـ‌ شعر
برای قاف تو سیمرغ دیگرم کرده است
چه فرق دارد ، شیطان و یا فرشته شدن
که عشق بر حذر ازهردو پیکرم کرده است
از آبهای جهان سهم بی کرانگی ام
جزیره ای است که در خود شناورم کرده است
جزیره ای که تویی ابتدای اقیانوس
و انتهای زمینی که ( شاعرم) کرده است

دریا شده‌ست خواهر و من هم برادرش
شاعرتر از همیشه نشستم برابرش
خواهر سلام! با غزلی نیمه‌آمدم
تا با شما قشنگ شود نیم دیگرش
می‌خواهم اعتراف كنم هر غزل كه ما
با هم سروده‌ایم جهان كرده از برش
خواهر زمان ،زمان برادركشی‌ست باز‌
شاید به گوش‌ها نرسد بیت آخرش‌
با خود ببر مرا كه نپوسد در این سكون
شعری كه دوست داشتی از خود رهاترش
دریا سكوت كرده و من حرف می‌زنم
حس می‌كنم كه راه نبردم به باورش
دریا منم! هم‌او كه به تعداد موج‌هات
با هر غروب خورده بر این صخره‌ها سرش
هم او كه دل زده‌ست به اعماق و كوسه‌ها
خون می‌خورند از رگ در خون شناورش
خواهر! برادر تو كم از ماهیان كه نیست
خرچنگ‌ها مخواه بریسند پیكرش
دریا سكوت كرده و من بغض كرده‌ام
بغض برادرانه‌ای از قهر خواهرش

در تاریخ 1388/09/19 و در ساعت 07:30 نظر دهید ()