ظهر یک روز سرد زمستانی ، وقتی پروین به خانه برگشت، پشت در پاکت نامه ای را دید که نه تمبری داشت و نه مهر اداره ی پست روی آن بود. فقط نام و آدرسش روی پاکت نوشته شده بود.

او با تعجب پاکت را باز کرد و نامه ی داخل ان را خواند:

" پروین عزیزم،

عصر امروز به خانه ی تو می ایم تا تو را ملاقات کنم .

با عشق ، خدا "

پروین همان طور که با دست های لرزان نامه را روی میز می گذاشت. با خود فکر کرد که چرا خدا می خواهد او را ملاقات کند؟ او که آدم همی نبود. در همین فکرها بود که ناگهان کابینت خالی آشپزخانه را به یاد آورد و با خود گفت: : من که چیزی برای پذیرایی ندارم!". پس نگاهی به کیف پولش انداخت . او فقط هزار و صد تومان داشت.

با این حال به سمت فروشگاه رفت و یک قرص نان فرانسوی و دو بطری شیر خرید. وقتی از فروشگاه بیرون آمد، برف به شدت در حال بارش بود و او عجله اشت تا زود به خانه برسد و عصرانه را حاضر کند. در راه برگشت، زن و مرد فقیری را دید که از سرما می لرزیدند. مرد فقیر به پروین گفت:" خانم ، ما خانه و پولی نداریم. بسیار سردمان است و گرسنه هستیم. ایا امکان دارد به ما کمکی کنید؟"

پروین جواب داد: "متاسفم، من دیگر پولی ندارم و این نانها هم برای مهمانم خریده ام."

مرد گفت: " بسیار خوب خانم ، متشکرم" و بعد دستش را روی شانه ی همسرش گذاشت و به حرکت ادامه دادند.

همان طور که مرد و زن فقیر در حال دور شدن یودند، پروین درد شدیدی را در قلبش احساس کرد. به سرعت دنبال آنها دوید: " اقا خواهش می کنم صبرکنید" وقتی پروین به زن و مرد فقیر رسید، سبد غذا را به آنها داد و بعد کتش را درآورد و روی شانه های زن انداخت.

مرد از او تشکر کرد و برایش دعا کرد. وقتی پروین به خانه رسید یک لحظه ناراحت شد چون خدا می خواست به ملاقاتش بیاید و او دیگر چیزی برای پذیرایی از خدا نداشت. همان طور که در را باز کرد ، پاکت نامه دیگری را روی زمین دید. نامه را برداشت و باز کرد:

" پروین عزیز،

از پذیرایی خوب و کت زیبایت متشکرم،

در تاریخ 1388/06/24 و در ساعت 17:20 نظر دهید ()

 می روم خسته و افسرده و زار

 سوی منزلگه ویرانه ی خویش

  به خدا می برم از شهر شما

   دل شوریده و دیوانه ی خویش

     می برم تا که در آن نقطه ی دور

     شستشویش دهم از رنگ گناه

    شستشویش دهم از لکه ی عشق

     زین همه خواهش بیجا و تباه

   می برم تا ز تو دورش سازم

    ز تو ای جلوه ی امید محال

    می برم زنده بگورش سازم

     تا از این پس نکند یاد وصال

     ناله می لرزد ... می رقصد اشک

     آه ، بگذار که بگریزم من

    از تو ای چشمه ی جوشان گناه

     شاید آن به که بپرهیزم من

     به خدا غنچه ی شادی بودم

     دست عشق آمد و از شاخم چید

     شعله ی آه شدم صد افسوس

     که لبم باز بر آن لب نرسید

     عاقبت بند سفر پایم بست

     می روم خنده به لب خونین دل

     می روم از دل من دست بدار

     ای امید عبث بی حاصل

   فروغ فرخزاد

در تاریخ 1388/06/24 و در ساعت 09:30 نظر دهید ()

یک استکان یادِ خدا باید بنوشم
شیطان
اندازه یک حبّه قند است
گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما
حل می شود آرام آرام
بی آنکه اصلا ً ما بفهمیم
و روحمان سر می کشد آن را
آن چای شیرین را
شیطان زهرآگین ِدیرین را
آن وقت او
خون می شود در خانه تن
می چرخد و می گردد و می ماند آنجا
او می شود من

***

طعم دهانم تلخ ِتلخ است
انگار سمی قطره قطره
رفته میان تاروپودم
این لکه ها چیست؟
بر روح ِ سرتاپا کبودم!
ای وای پیش از آنکه از این سم بمیرم
باید که از دست خودت دارو بگیرم
ای آنکه داروخانه ات
هر موقع باز است
من ناخوشم
داروی من راز و نیاز است
چشمان من ابر است و هی باران می آید
اما بگو
کِی می رود این درد و کِی درمان می آید؟

***
شب بود اما
صبح آمده این دوروبرها
این ردپای روشن اوست
این بال و پرها

***
لطفت برایم نسخه پیچید:
یک شیشه شربت، آسمان
یک قرص ِخورشید
یک استکان یاد خدا باید بنوشم
معجونی از نور و دعا باید بنوشم

در تاریخ 1388/06/24 و در ساعت 05:18 نظر دهید ()

بحر طویل از قالب های متعارف و متدوال نیست و بیشتر مربوط به ادبیات عامیانه است . از بحر طویل های مشهور ، این بحر طویل طرزی افشاری است :" شکر لله که بکحلید مرا دیده ز خاک / در قومی که ز اولاد رسولند ، بر افلاک قبولند" . گروهی ، همه پاکیزه و خوش صورت و نیکو سیر و پاک سر شت و ملکی خوی که من یافته ام از اثر صحبتشان فیض فراوان و برون از حد و اندازه و درسیدم و درکیدم و علمیدم و فهمیدم ، اگر بگذرد ایّام من ، این نوع ، بمانم علما را1 ".

"بعضی از ترانه های هفت و یا هشت هجایی را در ایران بحرطویل خوانده اند و قصاید ی از آن جنس در دست هست ساختمان این نوع چنین است که بعد از چند لخت که پشت سرهم می گویند در یک جا آن را متوقف ساخته و قافیه ی خاصی بر آن قرار می دهند و تا آخر آن را به کار می بردند و چون این قافیه که به قافیه ی آخر اشعار عروضی شبیه است بسیار دور از هم قرار گرفته است ، این نوع سخن را نیز اصطلاحاً " بحر طویل " نام نهاده اند2 ."
جهت اطلاع نمونه هایی از بحر طویل در ادبیات فارسی به خوانندگان تقدیم می گردد.

دررثای حضرت امام حسن مجتبی (ع) / محمّد" شرمی" کاشانی
با زم از لانه ی تن ،طایر اندیشه ی من ، پر زده در طرف چمن ، تا که در اوصاف حسن ، خوی حسن ، بوی حسن ، روی حسن ، موی حسن ، شبل شهنشاه ز من ، آن که ز نامش همه را ساخته خوش بوی دهن ، ساز کنم سخن، از صفت معرفت و موهبت و میمنت و منزلتش دم زنم از تهنیتش ، یا ز غم تعزیتش ، یا شرف و معرفتش ، یا کرم و عاطفتش ، کاین چه امام است و همام است و چه نام است ، که بی حد و مقام است ، قدش سرو خرام است ، رخش ماه تمام است ، به هر بزم نظام است ، به هر رزم حسام است، همین دُر کلام است ، که او نعمت عام است، به عالی و به دانی و به جن و ملک و بر بشر و آنچه که دارنده ی روح و نفس و جان و تن و ناطق و صامت بود از کون و مکان خلق خدا را. جگر گوشه ی زهرا ، گل گلشن طاها.

************
ای دریغ از ستم کینه ی گردون که به تدبیر و حیل در همه دوران صفت دشمنیش از همه بیش است به خوبان و بزرگان و سترگان و دلیران و امیران و شجاعان و نجیبان و اصیلان و کریمان و رحیمان و سر این که در آن ها است همه جمع صفات حسنه لیک عجب در همه اوقات به هر دوره و هر عصر و زمان سخت گرفتار بلایات و دچار ستم طایفه ی جانی و نا پاک سیه دل، همه سوی ره باطل ، همه خون خواره و کاهل، همه محروم ز حاصل ، همه با کفر مقابل ، همه از آتیه غافل ، همه غداره و جاهل، پسر فاطمه را با همه اوصاف پسندیده به دست زن قطامه ی پتیاره ی خون خواره ی می شومه ی غداره ی غافل ز خدا بد رگ و بدکیش، به عنوان زن خویش ،بدون غم و تشویش ، تو ای چرخ بکشتیش ، بدان حیله که در دهر ستم پیشه ی جراره ی بی عاطفتی بدتر از آن جعده نیامد و نیامد که حسن را ز پی وعده ی عقد پسر شوم معاویه ی سگ باز ورق باز لعین، ظالم لامذهب بی دین، جفا گستر و پر سینه ز کین ، قاتل بر جسته ترین ، نابغه ی و نادره ی عصر و زمان ، بر همه ی خلق جهان ، از اثر سم شرر بار به جانش بفشانید و به خونش به کشانید و به مرگش بنشانید زنان حرم محترم آل عبا را . جگر گوشه ی زهرا، گل گلشن طاها.

بحور فوق العاده زیبا در ادامه مطلب رو از دست ندید

در تاریخ 1388/06/23 و در ساعت 17:42 نظر دهید ()