رمضان در سخن شاعران

سعدی

شیخ اجل، سعدی، شاعر قرن هفتم هجری، از جمله ادیبانی است در آثارش توجه ویژه‌ای به روزه و روزه‌داری و همچنین بركات ماه مبارك رمضان دارد.

او در بسیاری از قالب‌های ادبی خود شامل حكایت‌ها، غزل‌ها، قصاید و قطعات به این مفاهیم می‌پردازد و توجه خواننده را به ذات روزه‌داری و جوهره تقواپیشگی در ماه رمضان جلب می‌كند.

سعدی حكایتی منظوم دارد با نام «حكایت روزه در طفولیت» كه در آن اعمال درونی روزه‌دار را مقدم بر اعمال ظاهری و نخوردن و نیاشامیدن می‌داند و می‌گوید:

او در حكایت دیگری كه در بوستان، باب پنجم در رضا آمده، چنین می‌سراید:

در تاریخ 1388/05/31 و در ساعت 13:06 نظر دهید ()

رفته رفته سفره شد سجاده ها
بنده ی دنیا شدند آزاده ها

لاله ها را بایگانی کرده ایم
رفته اند از یادها دلداده ها

جای پایی از شهیدان مانده است
در غروب سرخ طول جاده ها

شیشه های پر زخالی مدتی است
کم کمک پر می شوند از باده ها

باز هم بر گردن خود بسته اند
غرب باورهای ما قلاده ها

ترسم از تکرار تاریخ احد
باز برخیزند اگر افتاده ها

آه می سوزم در این حسرت که نیست
یک نفر از نسل صاف و ساده ها

آب رفته باز می آید به جوی
گر شود این سفره ها سجاده ها

                                                      شاعر: سید جلال موسوی

در تاریخ 1388/05/31 و در ساعت 00:59 نظر دهید ()

تو می رسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری

همیشه طرح قدم هایت شبیه روز عزاداری

تو می نشینی و بین ما نشسته پیکر مغمومی

غریب وخسته و خاک آلود؛ به فکر چاره ناچاری

شبیه جنگل انبوهی که گر گرفته از اندوهِ -

هجوم لشکر چنگیزی... گواهت این غم تاتاری

بیا و گریه نکن در خود که شانه های زمین خیسند

مرا تحمل باران نیست؛ تو را شهامت خودداری

همین که چشم خدا باز است به روی هرچه که پیش آید

ببین چه مرهم  شیرینیست  برای سختی و دشواری!!

کمی پرنده اگر باشی در آسمان دلم هستی

رفیق ماهی و مهتابی؛عزیز سرو وسپیداری...

چقدر منتظرت بودم !ببینمت کمی آسوده...

دوباره آمده ای اما؛ همان همیشه عزاداری!

در تاریخ 1388/05/30 و در ساعت 08:50 نظر دهید ()

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

در تاریخ 1388/05/29 و در ساعت 07:49 نظر دهید ()

بیا و پیکره چوبی مرا بتراش
و مثل عشق مرا خط خطی کن و بخراش

میان این همه دیوار چشم گم شده است
اگر چه کور ولی باز هم تو پنجره باش

دوباره عاد و ثمود و خدا به خیر کند
دوباره جنگل و غار و هیاهوی خفاش

لجن لجن به پلیدی رسیده اند این قوم
کجاست وارث آدم میان این همه لاش

شب است و رعشه طوفان و سوسوی فانوس
کلیم! معجزه کن روی شب ستاره بپاش

در این میان - که خود عشق هم نمی داند
که از کدام تبار است - از  کدام قماش

به عشق این که به آتش رسد ادامه من
بیا و پیکره چوبی مرا بتراش

در تاریخ 1388/05/29 و در ساعت 00:58 نظر دهید ()