در تاریخ آورده‌اند كه: وقتی حاج میرزا آقاسی وزیر محمد شاه قاجار به حفر قناتی امر داده بود، روزی كه به بازدید چاه‌ها رفت، مقنی اظهار داشت كه كندن قنات در اینجا بی‌حاصل است، چه اینكه این زمین آب ندارد. حاج میرزا آقاسی در جوابش گفت:

«آب برای من ندارد، نان كه برای تو دارد!!»

***

قاضی از دزدی پرسید: اینهمه سرقتها را تنهایی می‌كردی یا شریك هم داشتی؟

گفت: تنها بودم. مگر در این زمانه، آدم درستكار هم پیدا می‌شود كه به شركت انتخاب كنم.

***

شخصی از دیگری پرسید: شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی در چه سالی وفات یافت؟

پاسخ داد: مرگ آن جناب در سالهای 690 تا 694 هجری قمری اتفاق افتاده است. گفت: پس معلوم می‌شود آن بیچاره چهار سال تمام جان می‌كنده است!

***

مؤذنی بانگ می‌گفت و می‌دوید، پرسیدند كه چرا می‌دوی، گفت: میگویند كه آواز تو از دور خوش است. می‌دوم تا آواز خود را از دور بشنوم.

***

در تاریخ 1388/04/31 و در ساعت 18:28 نظر دهید ()

صفت نسبی

صفت نسبی ، آن اتست که نسبت به چیزی یا محلی را برساند و علامت های آن عبارت است از :
1- " ی " در آخر کلمه مانند : آسمانی ، زیمینی ، آتشی ، هوایی ، خاکی ، پارسی ، اصفهانی ، نیشابوری

"ی " نسبت همواره  به مفرد ، پیوسته می شود و کلماتی از قبیل : کاویانی ، خسروانی ، کیانی ، پهلوانی ، نادر است و بر آن قیاس نمی توان کرد .

2- " ه" مخفی و غیر ملفوظ  : دو روزه ، یکشبه ، یکساله ، صده ، دهه ، هزاره
 و این " ه " غالبا در ترکیبات عددی  استعمال می شود .  و گاهی  تنهایی  در غیر این مورد استعمال شده است : مثل : نبرده

3- " ین " و این در آخر اسما در می آید :  سفالین ، جوین ، گندمین ، بلورین ، گلین  و گاهی این ادات را با "ه " جمع می کنند و در آخر کلمه می آورند : بلورینه ، زرینه ، سیمینه ، پشمینه

4- " گان " مانند : گروگان ، پدرگان

در تاریخ 1388/04/30 و در ساعت 03:06 نظر دهید ()

صفت تفضیلی

صفت تفضیلی ، آن است که در آخر آن لفط " تر " افزوده شود و مفاد آن ، ترجیح موصوف است بر شخص دیگر که در وجود  صفت با  او شریک و همتاست و آن تنها به آخر صفت و کلماتی که در معنی صفت باشد ، پیوسته شود ، مانند : گوینده تر ، شتابنده تر ، فزاینده تر ،  گریانده تر ، مردتر  ،  برتر

صفت تفضیلی به یکی از سه طریق زیر استعمال می شود :

1- با " از " :  خرد از مال سودمندتر است .
2- با " که"  :  دانش ، بهتر که مال . سیرت ، پسندیده تر که صورت .
3- با  اضافه  ، چنانکه گوییم :  تواناتر ِ مردم کسی است که دانایی او فزونتر باشد .
 

هر گاه بخواهند صفت تفضیلی را اضفه کنند :  " ین " در آخر آن می آورند :  بزرگترین ِ شعرای ایران ، فردوسی است .

الفاضی از قبیل : مه ، به ، که  و بیش به معنی صفت تفضیلی استعمال می شوند و در آخر آن نیز " ین " در می آورند ، مانند : مهین ، بهین ، کهین .

 هر گاه " ین " در آخر صفات تفضیلی در آید ، افاده ی معنی تخصیص کند ، مثل : کمترین ، فاضلترین .

در این حالت اگر صفت تفضیلی را اضافه کنند ، ما بعد آن را جمع آورند ، مثل : بزرگترین ِ مردان و فاضلترین ِ رجال امروز اوست .
و بدون اضافه باید لفظ مفرد استعمال شود : تواناترین مرد ، بیناترین شاگرد .

در تاریخ 1388/04/28 و در ساعت 03:06 نظر دهید ()

صفت مفعولی

صفت مفعولی بر آنچه فعل بر او واقع شده باشد ، دلالت می کند ، مانند : پوشیده ، برده . یعنی آنچه ، پوشیدن و بردن بر او واقع شده باشد و علامت آن " ه " ماقبل مفتوح است که در آخر فعل ماضی در می آید .

ترکیبات صفع مفعولی از این قرار است :
1- آن که صفت را مقدم داشته ، اضافه کنند ، مانند : پروده ی نعمت ، آلوده ی منت .
2- با تقدیم صفت و حذف حرکت اضافه ، مانند : آلوده نظر
3- آن که صفت را در آخر آورند و هیچ تغییری  ندهند ، مثل :  خوا آلوده ، شراب آلوده
4- مانند نوع سوم ولی با حذف علامت صفت ، مثل : خاک آلود ، نعمت پرورد ، دستپحت
5- با تاخیر صفت و حذف " ده " از پایان آن ، چنانکه به ترکیب صفت فاعلی شبیه باشد : پناه پرور ، دست پرور

هر گاه بخواهند صفت مفعولی را که تخفیف یافته ، جمع ببندند آن را به حال اول بر می گردانند ، مثلا : دست پروردگان
ولی در تخفیف صفت فاعلی برگردانیدن  به حال اصلی لازم نیست ، مثل : گردنکشان ، سرافرازان ، نامداران

در تاریخ 1388/04/26 و در ساعت 02:59 نظر دهید ()