طاقچه دلم خالی وغبار گرفته است

وجودم تهی و بیهوده است

پس کی می آیی ای معنای هستی؟

چشمانم خمار ونیمه باز است از خستگی نگاه به راه

وغبار نشسته بر دلم گرد غم است

اگر روزی رسد خبر آمدنت را از قاصدک بگیرم.چشمانم را پر از اشک شوق میکنم

خانه دلم را غبار روبی می کنم

بر روی طاقچه آن چند شاخه گل نرگس میگذارم وبر سر دردلم گل یاسی به یاد مادرت قرار میدهم تا

تورا خوشحال کنم زیرا تو همان باغبان مهربان هستی که قرار است انتقام ژهلوی شکسته یاس را از

توفان روزگار بگیری

در این ره اولیا باز از پس و پیش

نشانی داده‌اند از منزل خویش

به حدّ خویش چون گشتند واقف

سخن گفتند در معروف و عارف

یكی از بحر وحدت گفت انا الحق

یكی از قرب و بعد و سیر زورق

یكی را علم ظاهر بود حاصل

نشانی داد از خشكی ساحل

یكی گوهر بر آورد و هدف شد

احد در میم احمد گشت ظاهر

در این دور اول آمد عین آخر

ز احمد تا احد یك میم فرق است

جهانی اندر آن یك میم غرق است

بر او ختم آمده پایان این راه

در او مُنَرل شده « ادعوا الی الله »

مقام دل گشایش جمعِ جمع است

جمال جان فزایش شمع جمع است

شده او پیش و دل ها جمله از پی

جهان خلق و امر این جا یكی شد

یكی بسیار و بسیار اندكی شد

همه از وهم توست این صورت غیر

كه نقطه دایره است از سرعت سیر

یكی خط است از اول تا به آخر

بر او خلق جهان گشته مسافر

در این ره انبیا چون ساربانند

دلیل و رهنمای كاروانند

و ز ایشان سید ما گشته سالار