دوستان! دزد کتابم را برد
گور باباش که تابم را برد

شب که وارد شد و در خوابم دید
مایه ی راحت و خوابم را برد

سال پیش آمد و با نامردی
ساعت نیمه خرابم را برد

غصه اینجاست: کتاب عاریه بود
آن پدر سوخته آبم را برد

دیدمش غمزده دیشب در خواب
کی؟ همانکس که کتابم را برد

گفتمش دزد! چکارت به کتاب
پاسخی داد که خوابم را برد:

×قیمتی تر ز کتاب آیا هست؟×
پاسخش روی جوابم را برد

این بگفت و پس از آن با رندی
ضبط و ماشین حسابم را برد!!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

من هلاک تو و خاک زیر پاتم، توپولف!

من زمین خورده‌ی جعبه ی سیاتم، توپولف!

کشته‌ی تیپ زدن و قدّ و بالاتم، توپولف

مرده‌ی ریپ زدن و ناز و اداتم، توپولف!

قربون اون نوسانات صداتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

من هواپیما ندیدم اینجوری ناز و ملوس

می‌پری پر می زنی روی هوا عین خروس!

بذار ایرباس واست عشوه بیاد -دراز لوس-

بدگِلا چش ندارن ببیننت، خوشگل روس!

قربون چشات برم، محو نیگاتم، توپولف

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

ما رو می‌بری نقاط دیدنی وقت فرود

گاهی وقتا سر کوه و گاهی وقتا ته رود

می فرستن همه تا سه روز به روحمون درود

می خونه مجری سیما واسمون شعر و سرود

چرا ماتم می گیرن، مبهوت و ماتم توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

وقتی عشقت می‌کشه گاهی با کلّه می شینی

به جای باند فرود، توی محلّه می شینی

یا می‌ری توی ده و رو سر گلّه می شینی

زودی مشهور می‌شی، رو جلد مجلّه می شینی

پیگیر عکسا و تیتر خبراتم توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

می خوام از خدا که یک لحظه نشم از تو جدا

چون که وقتی باهاتم هی می کنم یاد خدا

بدون نذر و نیاز، با تو پریدن، ابدا!

می کنم بعد فرود تموم نذرامو ادا

واسه جنّت بلیتت گشته براتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

تو که هی رفیقای ایرونیتو یاد می کنی

کی می گه تو انبارای روسیه باد می کنی؟

ما رو پیک نیک می بری، سقوط آزاد می کنی

خدا شادت بکنه ، روحمونو شاد می کنی

بری تا اون سر اون دونیا(!) باهاتم، توپولف!

یه کلوم ختم کلوم بنده فداتم، توپولف!

عقیده و نظر بعضی ها در اموری اظهار می شود که اگر دیگران را احتمال زیان و ضرر باشد آنها را از آن سود و فایده می برند. پاسخ این دسته از مردم همان است که در عنوان این قسمت آمده است.

راجع به «حاج میرزا آقاسی» صدر اعظم محمد شاه قاجار در برنامه این مرد عارف و روحانی دو موضوع توپ ریزی و حفر قنوات در صدر مسائل قرار داشت. افزایش توپ را موجب تقویت ارتش و حفر قنات را عامل اصلی توسعه کشاورزی می دانست. هر وقت فراغتی پیدا می کرد به سراغ مقنیان می رفت و آنها را در حفر چاه و قنات تشویق و ترغیب می کرد.

شاگردی از معلمش پرسید: سعدی در چه سالی فوت کرد؟

معلم گفت: مرگ سعدی در سال‏های 690 تا 694 هجری قمری اتفاق افتاده است.

شاگرد گفت: معلوم می‏شود آن بیچاره چهار سال تمام جان می‏کنده است.

در تاریخ 1388/12/26 و در ساعت 16:11 نظر دهید ()

یک شب دزدی وارد خانه ای شد صاحب خانه زودی پرید و رفت توی صندوق قایم شد و از تو در صندوق را بست.

آقا دزده تمام خانه را گشت اما چیزی نصیبش نشد آخر سر رفت سراغ صندوق و همین که درش را باز کرد صاحب خانه را توی آن دید.

دزد که از ترس زبانش بند آمده بود گفت: اینجا چکار می‏کنی؟

صاحب خانه گفت: چی بگم پدر نداری بسوزه! چون آهی در بساط نداشتم از روی شما شرم داشتم.

در تاریخ 1388/12/25 و در ساعت 15:09 نظر دهید ()

قلبم به تپش آمد و جان غافلگیر

دست و قلم و ذهن و زبان غافلگیر

یک لحظه حروف بر زبانم ماسید

 یک ثانیه شد کل زمان غافلگیر

 با شعر گران من ِ سبحان ِ مدیر

 شد معجزه و سحر جهان غافلگیر

 زین گرد که بر خاست ز اندیشه تان

 طوفان زمین و آسمان غافلگیر

بیا از عشق جان را تازه سازیم

قبای کهنه را اندازه سازیم

نترس از این ترکها  روی دیوار

بیا از هر ترک ، دروازه سازیم

سکوت سرد شب های زمان را

بیا تاریخ پر آوازه سازیم

( تندیس پروین اعتصامی )

نوشتار حاضر جستاری است کوتاه بر زندگانی و حیات شاعر نامدار شیعی ایرانی،پروین اعتصامی. سخن شیرین پروین سرشار از نکات ظریف حکمت و دغدغه های عمیق انسانی است که با وجود بهره گیری از تکنیک های قوی شعر کلاسیک، تناسب آن با نیازهای فکری امروز جامعه در خور ستایش است. این پژوهش کوتاه می کوشد از روزنه هایی همچون تولّد، تحصیلات، ازدواج و سرانجام، خموشی این بانوی ادیب ایرانی به زندگی پرفراز و نشیب او سرک بکشد و در یادمان او لحظه ای بیاساید و در پایان، با نمونه ای از کلام و شعر شیوای او مشام جان را تازه کند.

در 25 اسفند 1285 ش در شهر تبریز، دختری چشم به هستی گشود که بعدها سرآمد همه دختران ایران شد. نامش «رخشنده» بود که بعدها توسط پدر فاضلش، به «پروین» تغییر یافت. مادر با سواد، مذهبی و باتقوای او خانم اختر اعتصامی، دختر میرزا عبدالحسین خان قوام العداله بود.(3)

بی شک، تأثیر و تأثری که مادر بر فرزند می گذارد، در تربیت و بالندگی فکری، علمی، فرهنگی و مذهبی او نقش مهمی ایفا می کند و این امر در زندگی پروین کاملاً مشهود است؛ چنان که خود او نیز به این مهم اذعان دارد:

پدر او، یوسف اعتصام الملک آشتیانی بود که در سال 1253 ش در تبریز متولّد شد و به لحاظ خانوادگی، از نجبای آشتیان و صاحب خط و قلم بود و آگاه به علوم فقه، منطق، کلام و حکمت، و به خوش نویسی، در خطوط نسخ، نستعلیق، شکسته و سیاق از بسیاری استادان سلف، گوی سبقت ربوده بود. از علوم حدیثی نیز بهره های فراوان داشت. آثار تألیفی و ترجمه بسیاری از وی بر جا مانده اند.

پروین پنج ساله بود که پدرش از تبریز کوچ کرد و در تهران اقامت نمود. از لحظه ای که گفتن آموخت و خویشتن و اطرافیانش را شناخت، به فراگرفتن علم و دانش پرداخت؛ نخست نزد پدر ادبیات فارسی و انگلیسی آموخت و سپس در مدرسه آمریکایی دخترانه تهران به زبان انگلیسی کاملاً تسلط یافت و در سال 1303 ش فارغ التحصیل شد. پس از اتمام دوره مدرسه آمریکایی، مدت دو سال ادبیات فارسی و انگلیسی را در همان جا تدریس نمود و چند ماهی نیز در کتابخانه دانشسرای عالی به کتاب داری مشغول بود.

بقیه در ادامه مطلب

روزی همسایه کدخدا دم درآمد و گفت: دیشب توی خانه‏تان چه خبر بود؟ انگار چیزی از بالای پله‏ها افتاد پایین.

کدخدا جواب داد: چیزی نبود! عیال بنده کمی عصبانی شده بود لباسم را از پله‏ها به پایین پرت کرد.

همسایه جواب داد: پرت کردن لباس که اینجوری صدا نمی‏دهد.

کدخدا گفت: آخه من هم لای لباس بودم!!

در تاریخ 1388/12/24 و در ساعت 16:08 نظر دهید ()

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمان آبی و روشنی
من چون کبوتری که پَرَم به هوای تو
یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های تو‌ام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب

ز دل نالم كـــــه تنـــــــهایم نـــهانم گشــته مأوایم



بـــــه دور از خـــانــــه و كــــاشــانــــه و جــایــــم



ندارم هیــــچ ســـودایی نه دنــــــیایی نه عـــقبایی



كه اندر تــــــنگنـــای دهــر حــــیران و پریــــشانم



نه غمخواری به جز اشكم نه درمانی به جز دردم



پـــی یــــاری و غــــمـــــخواری و دلــــــــــــدارم



به روز مرگ خنـــدانم كه از ایـــن دنیا گریزانـــم



مپنداری كه حـیــــرانم چو مرگــــــــم گشته درمانم



بــده جــامـــی كه بـــر لــــب آمـــد ایــــن جــانـــم



كه از نوشــــــــان آن هر دم شــود اختر به سامانم



چو شعرم گشت ســودایم به سان ســعدی و حافــظ


هزاران شكر ایزد را كه با خیام و مولانا و عطارم

مرد ثروتمندی از دنیا رفت روز تشیع جنازه پسری به دنبال جنازه حرکت می‏کرد و با صدای بلند گریه می‏کرد یکی از عابران از او پرسید: ایشان با شما چه نسبتی داشتند؟

پسر با ناراحتی گفت: چون ایشان هیچ نسبتی با من ندارند این‏گونه ناراحت هستم.

در تاریخ 1388/12/23 و در ساعت 15:07 نظر دهید ()

[ خوشه بندی یارانه ها ]

پشتِ فرمانِ چراغ

یک خیابانِ شلوغ

پسری با هیجان

به لبش آمده جان

می فروشد  خبر از سهمیه و یارانه

میزند فریاد: آی روزنامه ، روزنامه...

خوشه بندی کرندند ، گورِ ما را کندند...

همه روزنامه به دست

باز یک طرح جدید

باز مردم  شده اند آلت دست

خوشه آمد روی کار

ملتی را کرد زار

باز هم دغدغه ای دیگر از این دولتِ خواب

ملّتی شد بی تاب

فکرِ قبضِ برق و گاز

آب و نان و صد نیاز

قیمتِ بنزین و سوخت

این تورّم ها ز اوست

باز هم آشفتگی

از غم این  زندگی

زندگی نه ، مردگی...

تن به سویی می کشانیم و

نه دل داریم و

 نه حالی و احوالی

فقط باید به نوعی بگذرد این عمرِ بی حاصل

چه سود از آن دلِ غافل

از آن فرمانده ی کشتی

سکان بگرفته در مستی

از آن دولت که این ملت برایش گشته بازیچه

بنازم من بر آن هیکل که در آن نیست ماهیچه

و کشتی را به گِل خواهد نشاند آخر

چه باید کرد ای مادر!

که  میبیند  و میبندد دو چشمش را به روی ما

خدایا پس کجایی! ها؟!...

گفتم که روی ماهت از من چرا نهان است؟

گفتا تو خود حجابی ور نه رخم عیان است

گفتم مرا غم تو خوشتر ز شادمانی

گفتا که در ره ما غم نیز شادمان است

گفتم فراق تا کی گفتا که تا تو هستی

گفتم نفس همین است،گفتا سخن همان است

گفتم که حاجتی هست گفتا بخواه از ما

گفتم غمم بیفزا گفتا که رایگان است

 گفتم از من بپذیر این نیم جان که دارم

گفتا نگاه دارش غمخانه ی تو جان است

شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی.
پسرک، در حالی‌که پاهای برهنه‌اش را روی برف جابه‌جا می‌کرد تا شاید سرمای برف‌های کف پیاده‌رو کم‌تر آزارش بدهد، صورتش را چسبانده بود به شیشه  سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد.
در نگاهش چیزی موج می‌زد، انگاری که با نگاهش ، نداشته‌هاش رو از خدا طلب می‌کرد، انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد.
خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه. چند دقیقه بعد....

می‏گویند پدر صائب تبریزی، از بازرگان‏های سرشناس تبریز بوده که برای رونق کسب و کار در اصفهان به فرمان شاه‏ عباس به آن شهر رفته است. صائب در کودکی تحت حمایت پدر ثروتمند خود رشد می‏کند و به کمال می‏رسد. در شعری در این باره می‏گوید:

هفتاد ساله والد پیری است بنده را

کز تربیت بود به منش حق بی‏شمار

آن چنان که پدر صائب اهل تبریز بوده صائب نیز بارها به تبریزی بودن خود اشاره کرده است. دکتر سیروس شمیسا نیز صائب را تبریزی می‏‏داند از آن جهت که شاعر چندین غزل به زبان ترکی سروده است و گاهی در میان شعرهای خود به تبریزی بودن اشاره کرده است:

صائب از خاک پاک تبریز است

هست سعدی گر از گل شیراز

صائب، شاعری با ایمان و خداپرست و شیعی مذهب بوده است. نگاه معنوی شاعر در شعر او نیز جلوه‏‏گر شده است. شعر صائب تبریزی آکنده از باورها و نگرش‏های دینی و آیینی است:

چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما

حضور قلب، نماز است در شریعت ما

صائب در خداپرستی و خداجوی چنین می‏سراید:

چشم در صنع الهی باز کن لب را ببند

بهتر از خواندن بود، دیدن، خط استاد را

و یا:

نشان تو، ای بی‏نشان، از که جویم؟

که در بی‏نشانی است پنهان نشانت

كی به پایان برسد درد خدا می‌داند

ماه ساكن شود و سرد خدا می‌داند

در سكوت شب هر كوچه این شهر خراب

گم شود ناله شبگرد خدا می‌داند

مردم شهر همه منتظر یك مردند

چه زمانی رسد آن مرد خدا می‌داند

برگها طعمه بی غیرتی پاییزند

راز این مرثیه زرد خدا می‌داند

خنده غنچه گلها به حقیقت زیباست

شاید این است ره آورد خدا می‌داند

محمود: «من از بس گوشت گاو خوردم، پر زور و قوی شدم.»

مسعود: «پس چرا من اینقدر ماهی میخورم، شنا یاد نگرفتم.»

در تاریخ 1388/12/21 و در ساعت 16:02 نظر دهید ()